Nu mijn leven weer wat op orde is gekomen en een leuke man
mijn levenspad heeft gekruist,voelde ik dat het tijd is om
iets te doen wat ik door alle problemen  al lang voor me
uit heb geschoven.Afscheid nemen van mijn echtgenoot die op
31 januari 2006 zwaar verward ons huis verliet en op
19 februari dood werd terug gevonden.

Tijd om te rouwen heb ik niet echt gekregen want we
kregen twee dagen na zijn crematie te horen dat mijn
moeder was opgegeven. 6 Weken na de crematie van mijn man
stonden we wederom in dezelfde rouwzaal ditmaal om mijn
moeder naar haar laatst rustplaats te begeleiden.

 

In de tussenliggende jaren hebben we te maken gehad met
vele nare gebeurtenissen maar altijd hebben we toch de
moed erin gehouden.
Nu echter een hele lieve man mijn levenspad op is gekomen
voelde ik de behoefte om afscheid te nemen van mijn verleden.
Maar hoe moest ik dat doen.
Na lang denken heb ik kontakt gezocht met het politieburo in
de plaats waar ze hem hebben gevonden en deze hebben mij
in contact gebracht met de mensen van het schip  die mijn
man hebben gevonden.

Het bedrijf is zo verschrikkelijk lief voor me geweest
en toen ze aanboden met dezelfde boot en de mensen die
toen aan boord waren naar de plek te varen kon ik mijn tranen
niet bedwingen.

 

En ja eindelijk kwam dan de dag dat ik dat zou gaan doen.
Nerveus maar goed voorbereid stond ik klaar maar laat
nou de storm roet in het eten gooien.
De ochtend dat ik zou gaan werd ik gebeld dat het niet door
kon gaan, het was te gevaarlijk.
Heel jammer maar we gaan het zeker nog doen, maar alle
mensen die me hebben geholpen dit te kunnen en mogen doen
dank ik uit de grond van mijn hart.